Evaristo
Moreira Novo nace na parroquia de Sillobre o día 22 de decembro de
1914. Fillo de Nicolás Moreira Lopez e de Andrea Novo Echevarria,
nace no seo dunha familia moi humilde de pais labradores. Ten un irmá
maior, chamado Antonio co que traballará posteriormente.
A
sua infancia transcorre en Sillobre, no que o seu avó materno, Jose
Novo, lle da clase , xa que este impartía clases na súa casa .
Tamen tiña que traballar nas tarefas do campo para a subsistencia.
Esta é a historia do meu bisavó, que foi reclutado para exercer de Garda Civil durante os anos da Guerra en lugar de participar nela.
Vicente Martínez Abad naceu no ano 1911 no Viso pertencente a parroquia de Vilasantar na Coruña, casou con 22 anos con Concepción Platas Fernández nada tamén na mesma parroquia. A súa voda celebrouse tamén nese localidade.
Durante os primeiros anos de casados trasladáronse a vivir a Présaras onde o meu bisavó traballaba na terra e a muller traballaba na fábrica de liño de Présaras na que realizábanse colchas, alfrombras, sábanas...era propiedade dunha familia coruñesa pero máis tarde pasou a mans duns empresarios cataláns, que anos despois como non marchaba como querían terminaron por plantarlle lume desaparecendo a fábrica por completo, polo que puido xubilarse pero moita xente quedou sen traballo. A maioría dos traballadores eran mulleres. Concha foi a primeira muller da familia en traballar de maneira remunerada.
Vicente, pola contra traballaba no campo e coidando os fillos. Tiveron seis fillos entre os que se encontra a miña avoa Celsa.
No ano 36 foi reclutado ao cuartel da Garda Civil de Touro (Arzúa) traballo que exercería pola forza e con gran pena por todo o que mandabanlle facer. Xunto cos seus compañeiros e dirixidos por un superior eran obrigados a vixiar as aldeas da zona en busca de xente contraria ao réxime, xa que moitos se escondían en palleiros, nas cuadras, nos hórreos, nos montes ou onde podían.
Escríboche esta carta para poñerte ao corrente de como van os trámites para poder embarcar rumbo á Habana.
Xa me explicou o meu irmán Vicente que tiña que ir ao Xulgado Municipal de Serantes a solicitar a Carteira de Identidade. Os que queremos emigrar debemos acreditar todos os datos que nela se solicitan.
E non sabes o primeiro que me preguntaron cando cheguei alí? Pois que como se chamaban os meus pais, que cando nacera, en que sección do Rexistro Civil estaba asentado… Como o ía saber eu!
Despois, un funcionario puxo as pegadas de todos os meus dedos nesa especie de pasaporte, cubriu a folla na que había que deixar constancia de que eu non tiña ningún antecedente penal no Rexistro e outra na que debía aparecer a miña situación militar. Aos meus trinta e dous anos estaba claro que xa tiña licenciado, pois fun do reemprazo de 1.909 !
Fixéronme dar moitas voltiñas!
Onte fun á Coruña amañar os papeis que me faltaban. Primeiro tiven que ver a un Inspector de Emigración para que me autorizara o embarque para A Habana e despois dirixinme ao consignatario da compañía de vapores “NEW YORK & CUBA MAIL S.S. Cº (WARD LINE)” para comprar a pasaxe. Non quixen dicircho antes, pero tiven que pedirlles aos meus irmáns os cartos que me faltaban porque o que tiña aforrado non era suficiente.
Agora sei que vou embarcar no vapor Orizaba e que a saída é de aquí a tres días. Nunca fixen unha viaxe en barco. Pensar que teño que estar tantos días no medio do océano sen ver terra firme dame moito respecto mais, non teño outra alternativa, teño que partir.
Aínda non comprendo como puiden chegar ata aquí e tomar a decisión de marchar pero a falta de traballo e non atopar unha saída para enfrontar o noso futuro me deu pé e forzas para buscar unha solución. Din que en Cuba hai traballo para todos. Non podo deixar pasar esta oportunidade e teño que tentar buscar fortuna, como xa fixeron antes outros veciños do Souto.
É moi difícil para min escribir esta carta de despedida. Non sei cando volverei a verte. Eres o que máis quero neste mundo. Cúidate moito e pensa que cando mires as estrelas … nelas nos atoparemos.
Este traballo consiste nunha mestura de ideas, experiencias, que quero compartir con vós sen que se me quede nada por dicir.
Información atopada
Trás moito tempo de investigación, de revoltas, de papeleo, conseguín algunha información e algunha fotografía que proporcionoume a miña avóa. E como quedeime descontenta polo mal traballo sen información, vou poñer o que encontrei. Unhas fotografías que conseguín foi do meu bisavó paterno Mario Caneiro, que naceu en Ferrol e por él a miña familia acabou máis tarde toda en Ferrol, como xa contei anteriormente. Esta fotografía é das rondallas de Ferrol de 1936, uns meses antes de que estalase a guerra civil.
Xa que hai uns días falamos na clase sobre a Guerra Civil, aproveito para ensinarvos unha canción que fixo The Clash en honor aos revolucionarios da Fronte Popular.
A letra traducida:
Cancións españolas en Andalucía
Os campos de tiro nos días do 39
Oh, por favor, deixa a fiestra aberta
Frederico Lorca morreu e foise
Buracos de bala nas paredes do ceminterio
Os coches negros da Garda Civil
Bombas españolas na Costa Rica
Estou voando nun DC 10 esta noite
Bombas españolas
Eu quérote infinito
Eu quérote
Oh, meu corazón
Semanas españolas no meu disco-casino
Os loitadores pola liberdade morreron na colina
Eles cantaban á bandeira vermella
Eles vestían a negra
Pero despois de que morreran foi a colina do ruiseñor
Esta entrada decidín dedicala aos fantásticos tesouros castrexos e pre-históricos que foron atopados en terras galegas, contan con un valor inmenso xa que foron realizadas en ouro. Os castrexos eran uns grandes orfebres que deixaron un legado admirable.
torque de bisutería actual
torque castrexo de oro mazizo
Eu, como grande apaixonada das xoias vou facer una visión xeral de todos aqueles tesouros atopados especialmente na comarca de Ferrolterra. Aínda que estas xoias son pezas destinadas ao desfrute, exhibición, mostra do poderío, non teñen nada que ver co concepto que hoxe en día temos delas pero gostaríanme destacar que moitas pezas de xoiaría e bisutería actual están inspiradas nestas, como se pode observar nos torques, pezas castrexas por excelencia e que se atoparon en maior cantidade no noroeste e que varían según na zona xeográfica na que foron atopadas. Outro exemplo é, os aros (a cultura castrexa chamábaos arracadas) que moitos homes e mulleres utilizan como pendentes, xa foron elaborados polos castrexos cun valor simbólico ou de poderío, así tamén como colares, diademas. Os castrexos foron os primeiros xoieiros que traballaron en materiais tan valiosos como é o ouro e a prata e mantense case intactos ata hoxe.
Hoxe andamos de visita por San Sadurniño, o meu pobo natal. A maioria dos que ali vivimos descoñecemos a existencia de castro algún, pero a realidade é que a zoa do val do Xuvia debía de poseer grande importancia para os seus habitantes, xa que estructuraron un complexo defensivo para defendelo.Este complexo estaba formado por 5 castros situados en lugares elevados e de forma que nalgun caso existía un contacto visual directo entre eles.
Nesta imaxe observanse en vermello os puntos onde estaría situado un castro
Cada dia que pasa esta mais preto ese intre no que moita xente se disfrazará de mounstro ou de calquera cousa que lle faiga gracia e sairá pola noite, coa excusa de que é Halloween. Como ocorre con todo o americano o facemos noso en pouco tempo, e non nos importa que sea foraneo, simplemente porque o producto yankie "mola" mais.
Pero e si vos dixera que non é deles.Que ,como fan coa maioria dos seus éxitos internacionais, é unha tradición expoliada e renomeada que pertencía a todos os pobos celtas.Pero non lle vamos cargar con toda a culpa a os pobres yankies, xa que eles simplemente son uns ases da asimilación de culturas, como foron previamente os romanos e os cristians, que fan crecer un autodio nos pobos hacia a tradición autoctona e xa descoñecida que realmente idolatran se se esconde tras un pasaporte extranxeiro.
Símbolos das tradicións mais famosas adoptadas polos americanos
O noso profesor díxonos que tiñamos que aprender a mirar o noso arredor doutra forma.Eu pensei que para facelo precisaba de informarme un pouco mais da mitoloxia celta porque asi comprendería mellor por que facían as cousas.Entre páxinas e blogs, vin escrita a palabra "Lar".Sabía que os Lares eran deuses romanos e preguntábame que terían os lares que ver coa tradicción celta. Seguin procurando información e dinme conta de que algo que endexamais relacionaria sequera con Galicia, tiña a sua orixe nela.
Lares romanos: deuses xeralmente adicados á protección dos fogares
